ماه شعبان و ایام مربوط به مهدی آل محمد است، قبل از ظهور حضرت ، علائم ونشانه هایی در جامعه پدید میآید که برماست که تحقیق کنیم و این علائم ونشانه ها را یاد بگیریم تا بهتر بتوانیم برمشکلاتی که در آخر الزمان پیش میاید فائق شویم.
نشانه ها و علائم زیاد است، بنده حقیر در چند جلسه نشانه ها و علائم شش ماه قبل از ظهور حضرت را یاد آور می شوم؛ باشد که مرضی در گاه خدا قرار بگیرد. این حوادث از ماه جمادی الثانی شروع وبه ماه محرم که ظهور حضرت در این ماه محقق خواهد شد ختم می شود.

ماه رجب

 اول : نزول باران‌ فراوان‌
در سال ظهور حضرت‌ مهدی‌(علیه السلام‌) ، در تمام دنیا قحطی پیش میاید.
از بیستم‌ ماه‌ جمادی‌الثانی از آسمان بارانی‌ می‌بارد که‌ از زمان‌ ‌حضرت‌ آدم‌ در زمین‌ بی‌سابقه‌ است‌ ، این‌ باران‌ تا ماه‌ رجب المرجب‌ ادامه‌ دارد.
امام‌ صادق‌(علیه السلام‌) فرمودند:
وقتی‌ قیام‌ حضرت قائم ‌نزدیک‌ شود ،در ماه جمادی‌الثانی‌ و ده‌ روز از ماه رجب‌ بارانی‌ می‌بارد که‌ خلائق‌ همانند آن‌ را تا آن روز ندیده‌ باشند(۱) 
شیخ‌ مفید در کتاب الارشادنوسته است‌ ‌:
سپس‌ به‌ بیست‌ و چهار باران‌ ختم‌ می‌شود که‌ زمین‌ را پس‌ از مرگش‌ زنده‌ می‌کند و برکاتش‌ نمایان می‌شود. (۲)
حجة‌الاسلام‌ علی‌ کورانی‌ می‌نویسد:
بعید نیست‌ که‌ این‌ بارانی‌ که‌ از جمادی‌ تا رجب‌ ادامه‌ دارد پس‌ از ظهور حضرت‌ نازل‌ شود؛ چرا که‌ تعدادی‌ از علایم‌ ظهور از باب‌ توسع‌ و گستردگی‌ محدوده‌ [عصر ظهور] به‌ این‌ عنوان‌ نامگذاری‌ شده‌ است‌ (۳)
‌ نظر آیت‌الله‌ سید محمد صادق‌ صدر دراین باب قابل‌ قبول‌تر به‌ نظر می‌رسد. ایشان‌ چنین‌ می‌گوید:
با توجه‌ به‌ فراوانی‌ آب‌ و باران‌ نازل‌ شده‌ بهتر است‌ آن‌ را پیش‌ از ظهور بدانیم‌؛ چرا که‌ اگر پس‌ از ظهور واقع‌ شود مانع‌ برخی‌ از فعالیت‌ها و وعده‌هایی‌ می‌گردد که‌ بناست‌ حضرت‌ آنها را انجام‌ دهند و بدان‌ها جامة‌ عمل‌ بپوشانند، پس‌ مقدم‌ دانستن‌ آن‌ بر ظهور هم‌ فایده‌های‌ متعارف‌ باران‌ را در بر خواهد داشت‌ و هم‌ با دیگر فواید اثری‌ دو چندان‌ می‌توان‌ برای‌ آن‌ تصور کرد(۴)
دوم: شورش‌ سفیانی‌ (عثمان بن عنبسه)
او مردی‌ از تبار ابوسفیان‌، از نسل‌ یزید ، در وادی‌ یابس‌ (تنگه‌ بی‌آب‌ و علف‌) در محدوده شامات‌ ظاهر می شود. زمان‌ خروج‌ و شورش‌ او ـ طبق‌ روایات‌ معتبره‌ در ماه‌ رجب‌ و احتمالاً در دهه‌ آخر و روز جمعه‌ باشد که‌ میان‌ ظهور حضرت‌ در مکه‌ و شورش‌ سفیانی‌ تنها شش‌ ماه‌ فاصله‌ است‌. (۵)
امام‌ صادق‌(علیه السلام‌) می‌فرمایند:
سفیانی‌ از نشانه‌های‌ حتمی‌ قبل از ظهور است‌ وآغاز شورش‌ او در ماه‌ رجب‌ خواهد بود. بر نواحی‌ و شهرهای‌ پنجگانه‌، نه‌ ماه‌ حکومت‌ می‌کند وحکومتش‌ حتی‌ یک‌ روز هم‌ بیش‌ از 9 ماه‌ طول‌ نخواهد کشید(۶)
امام‌ باقر(علیه السلام‌) می‌فرمایند:
سفیانی‌ و حضرت قائم‌ هر دو در یک‌ سال‌ نمایان‌ می‌شوند (۷)
در حدیث‌ دیگری فرمودند:خارج‌ شدن‌ سفیانی‌ و یمنی‌ و سید خراسانی‌ در یک‌ سال‌ و یک‌ ماه‌ و یک‌ روز است‌. همان‌ طور‌ که‌ دانه‌های‌ تسبیح‌ به‌ دنبال‌ هم‌ می‌آیند، آنها هم‌ پشت‌ سر هم‌ و بلافاصله‌ نمایان‌ می‌شوند(۸)
امام علی‌‌(علیه السلام‌) فرمودند:
درگیری‌ دو سپاه‌ در شام‌‌ از آیات ونشانه های‌ الهی‌ است‌.لرزشی‌ شدید در شام‌ به‌ وجود می‌آید، بیش‌ از صد هزار نفر کشته‌ می‌شوند ؛ این‌ جریان‌ را خداوند مایة‌ رحمت‌ و آرامش‌ مؤمنین‌ و عذاب‌ کافران‌ قرار می‌دهد. وقتی‌ چنین‌ شد به‌ سوارانی‌ بنگرید که‌ مرکب‌های‌ (یابو) سیاه‌ وسفید ، گوش‌ و دم‌ بریده‌ و پرچم‌های‌ زرد دارند، هر که‌ از مغرب‌ تا شام‌ در مسیرشان‌ باشندرا می‌کشند. پس‌ از آن‌ منتظر فرو رفتن‌ روستای مرمرسا‌ ‌ (۹)در دمشق باشید، بعداز ان‌ پسر هند جگرخوار از وادی‌ یابس‌ (دره‌ بی‌آب‌ و علف‌) شورش‌ کرده و‌ بر منبر دمشق‌ قرار می گیرد. وقتی‌ چنین‌ شد منتظر خروج‌ و قیام‌ حضرت‌ باشید. (۱۰)
شاید بهترین‌ تحلیل‌‌ درمورد فعالیت‌های‌ سفیانی‌ و مصیبت‌ها و سختی‌های‌ ‌ جامعه‌ اسلامی‌ آن روز را دربیان علامه‌ سید محمد صادق‌ صدر باشد ایشان می نویسد :
دمشق‌ در آن‌ زمان‌ میدان‌ جنگ‌های‌ داخلی‌‌ میان‌ گروه‌های‌ سه‌گانه‌ (ابقع‌، اصهب‌ و سفیانی‌) خواهد شد. هر سه‌ از صراط‌ مستقیم‌ حق‌ منحرف‌ و هر کدام‌ خواهان حکومت‌ برای‌ خود هستند.در درگیری میان ابقع‌ و سپاهیانش‌ با سفیانی‌،سفیانی پیروز‌ و سابقه ویارانش کشته‌ می شوند
در درگیری اصهب‌ ویارانش باسفیانی‌ ‌ هم‌ چنین‌ اتفاقی‌ تکرار می‌شود. و فاتح‌ نهایی‌ سفیانی‌ است‌. این‌ اتفاقات‌ مصداق‌ بارز ‌ آیه شریفه‌ است‌ ‌:
فَاخْتَلَفَ الْأَحْزَابُ مِن بَیْنِهِمْ فَوَیْلٌ لِّلَّذِینَ کَفَرُوا مِن مَّشْهَدِ یَوْمٍ عَظِیمٍ (۱۱)
احزاب‌ با هم‌ بر سر آنچه‌ در میانشان‌ بود اختلاف‌ کردند پس‌ وای‌ بر آنها از آنچه‌ در قیامت‌بر سر آنها خواهد آمد .
مقر فرماندهی‌ سفیانی‌ در زمان‌ حکومت‌ شام‌ خواهد بود و مردم شام جزاندکی از او پیروی‌ خواهند کرد سفیانی‌ بر مناطق‌ پنجگانة‌ (دمشق‌، حمص‌، فلسطین‌ ،اردن‌ و قنسرین‌ )حکومت‌ می‌کند. با سپاه حداقل‌ هشتاد هزار نفر که خود فرماندهی‌ آن‌ را برعهده‌ دارد به‌ طرف عراق حرکت می کند، در منطقه قرقیسا که درسوریه و نزدیک عراق واقع است، ‌ با سپاهی‌ که‌ فرمانروای‌ عراق‌ برای‌ مقابله‌ با آنها فرستاده‌ مواجه‌و با هم‌ مشغول‌ جنگ می‌شوند. ترک‌ها [ روس‌ها ] و رومیان‌ [ اروپاییان‌ و آمریکایی‌ها ] هم‌ در جنگ‌ شرکت‌ می‌کنند. جنگ‌ طولانی‌ و شدیدی‌ واقع‌ می‌شود و حدود صدهزار نفر از ستمکاران‌ و جباران‌ در آن‌ کشته‌ می‌شوند، سفیانی‌ پیروز می‌شود و وارد عراق‌ شده ودر ارض‌الجزیره‌ (بین‌النهرین‌ عراق‌)
به‌ ناچار با یمنی‌ روبرو می‌شود وبراو پیروز شده و آنچه‌ را که‌ سپاهیان‌ یمنی‌ طی‌ جنگ‌های‌ خود در منطقه‌ به‌ دست‌ آورده‌ بودند تصاحب‌ می‌کند؛بعد‌ به کوفه‌ می رود و‌ به‌ کشتار و اعدام‌ و اسیر کردن‌ مردم‌ می‌ پردازد. جارچی‌ او در کوفه‌ ندا می‌دهد که‌ هر کس‌ سر یکی‌ از شیعیان‌ امام علی‌ را بیاورد هزار درهم‌ می‌گیرد. همسایه‌ به‌ همسایه‌اش‌ به‌ این‌ بهانه‌ که‌ در اسلام‌ هم‌ مذهب‌ نیستند حمله‌ کرده‌ و گردنش‌ را می‌زند و سر او را به‌ حکومت‌ سفیانی‌ تحویل‌ داده‌ و از آنها هزار درهم‌ می‌گیرد.»
گروه ها وجنبش‌های‌ ضعیفی در کوفه‌ توسط‌ اهالی‌ رخ‌ می‌دهد و نمی‌توانند این‌ شهر را از سیطرة‌ سپاه‌ سفیانی‌ خلاص‌ کنند ، سفیانی‌ رهبر این‌ جنبش‌ را مابین‌ حیره‌ و کوفه‌ به‌ شهادت‌ می‌رساند و پس‌ از آن‌خون‌های‌ زیادی‌‌ ریخته‌ می‌شود.با محکم شدن جریان‌ حکومت‌ وی‌ در عراق‌ به‌ لشکرکشی‌ ‌ به‌ ایران‌ هم‌ طمع‌ کرده‌ و راهی‌ آنجا می‌شود. حوالی‌ شیراز (باب‌ اصطخر) با سید خراسانی‌ روبرو می‌شود وجنگی رخ می دهد.سفیانی‌ ‌ به‌ حکومت‌ بر دیار حجاز هم‌ طمع‌ کرده‌ و سپاهی‌ را به‌فرماندهی‌ خزیمه‌ که‌ از بنی‌امیه‌ است‌ به انجا اعزام‌ می‌کند (اکثر روایات‌ بر اینکه‌ خود سفیانی‌ در این‌ سپاه‌ نیست‌ تأکید می‌کنند). سپاه‌ با تمام‌ نیروها و امکاناتش‌ به‌ سمت‌ مدینه‌ حرکت‌ می‌کند و این‌ در حالی‌ است‌ که‌ در این‌ ایام‌ حضرت‌ مهدی‌(علیه السلام) در روزهای‌ آغازین ظهور ‌ در مکه‌ به‌ سر می‌برند و پیگیر اخبار سفیانی‌ هستند. سفیانی‌ سپاهی‌ مجهز را به‌ سمت‌ مکه‌ می فرستد تا به‌ قتل‌ و کشتار ب‌ آن‌ حضرت‌ و سپاهیانشان‌ اقدام‌ کنند. آن‌گونه‌ که‌ از سیاق‌ روایات‌ برمی‌آید این‌ سپاه‌ همان‌ سپاهی‌ است‌ که‌ سه‌ روز به‌ غارت‌ و کشتار مردم‌ مدینه‌ و تخریب‌مسجدالنبی ‌مشغول‌ می شوند‌ .
از آنجا که‌ مکه‌ حرم‌ امن‌ الهی‌ است‌ و با توجه‌ به‌ این‌ که‌ حضرت‌ مهدی‌(علیه السلام‌) رهبری‌ است‌ که‌ برای‌ روز موعود و هدایت‌ بشریت‌ و جهانیان‌ ذخیره‌ شده‌، ضرورت‌ و مصلحت‌ هر دو اقتضا می‌کند که‌ این‌ سپاه‌ از بین‌ رفته‌ و قضای‌ الهی‌ بر آنها جاری‌ گردد. با معجزه‌ای‌ الهی‌ بیابان‌ این‌ سپاه‌ را می‌بلعد و جز دو نفر بشیر ونذیر که از قبیله جهفینه هستند اثری‌ از بقیه‌ نمی‌ماند .به‌ همین‌ جهت‌ است‌ که‌ می‌گویند: «خبر یقینی‌ را از جفهَینه‌ بشنوید.» (۱۲)
این‌ دو نفر مردم‌ را از آنچه‌ بر سر رفقا وهمراهانشان‌ آمده‌ آگاه می‌کنند. از آنجا که‌ سوریه‌، عراق‌، اردن‌، فلسطین‌ و منطقه‌ وسیعی‌ از شبه‌ جزیره‌ عربستان‌ تحت‌ سیطره‌ سفیانی‌ است‌، حکومتش‌ در منطقه‌ پابرجا می‌ماند. بعد مدتی‌ کوتاه حضرت‌ حرکت‌ می‌کند و سفیانی را با سپاهش‌ به‌ عراق‌ بازگردانده در منطقه رمله با هم‌ درگیر شده‌ وبراو پیروز می شود ‌. حضرت‌ بر تمام‌ مناطقی‌ که‌ سفیانی‌ بر آن‌ حکومت‌ می‌کرد تسلط‌ می‌یابند و فرصت‌ مناسبی‌ برای‌ پیروزی‌ جهانی‌ حضرت‌ مهدی‌(ع‌) فراهم‌ می‌شود(۱۳)
امیرالمومنین امام علی‌(علیه السلام‌) درباره سفیانی فرمودند:
فرزند هند جگرخوار از وادی‌ یابس‌ (دره‌ خشک‌ وبی‌آب‌ و علف‌) شورش‌ می‌کند. ‌ قامتش‌ متوسط‌، چهره‌اش‌ زشت‌ ، ‌چهارشانه‌ ، درشت‌ هیکل‌ و در صورتش‌ آثار آبله‌ دیده‌ می‌شود. ظاهرش‌ یک‌ چشم‌ به‌ نظر می‌رسد ،نامش‌ عثمان‌ و فرزند عنبسه‌ است‌ و از فرزندان‌ ابی‌سفیان‌، وارد شام‌ شده‌ و منبر آن‌ را تصاحب‌ می‌کند. (۱۴)
سفیانی‌ خروج‌ می‌کند و به‌ اندازه‌ مدت‌ حمل‌ یک‌ زن‌ یعنی‌ نه‌ ماه‌ حکومت‌ می‌کند. از شام‌ قیام‌ می‌کند و اهل‌ شام‌ به‌ جز عدة‌ کمی‌ از ساکنان‌ آنجا که‌ اهل‌ حقند بقیه‌ مطیع‌ او می‌شوند با سپاهی‌ درنده‌ و خون‌آشام‌ به‌ مدینه‌ می‌آید تا اینکه‌ به‌ صحرای‌ مدینه‌ می‌رسد و خداوند آنها را در آنجا‌ فرو می‌برد. و این‌ است‌ معنای‌ این‌ آیه‌ ‌:
وَلَوْ تَرَى إِذْ فَزِعُوا فَلَا فَوْتَ وَأُخِذُوا مِن مَّکَانٍ قَرِیبٍ(۱۵)
در هنگام‌ بیچارگی‌ اگر آنها را ببینی‌ بدون‌ هیچ‌ وقفه‌ای‌ازمکان‌نزدیکی‌دچار [ عذاب‌ ] می‌شوند. (۱۶)
امام‌ صادق‌(علیه السلام) خطاب به مردم کوفه فرمودند:
«گویا‌ سفیانی‌ و یاران‌ او را می‌بینم‌ که‌ بساطش‌ را در محله‌های‌ شما در کوفه‌ پهن‌ کرده‌ و منادی‌ او ندا می‌دهد که‌ هر کس‌ سر شیعه‌ علی‌ را بیاورد هزار درهم‌ می‌گیرد. همسایه‌ به‌ همسایه‌اش‌ حمله‌ می‌کند و می‌گوید این‌ از آنهاست‌ و گردنش‌ را می‌زند و هزار درهم‌ می‌گیرد. وحاکمان‌ بر شما در آن‌ روز تنها از آن‌ زنازادگان‌ است‌. گویی‌ من‌ به‌ صاحب‌ برقع‌ (روبند) می‌نگرم‌. »
راوی‌ پرسید: صاحب‌ برقع‌ کیست‌؟
فرمودند:«مردی‌ که‌ خودتان‌ خواهید گفت:‌ او روبند زده‌ است‌ به‌ سمت‌ شما می‌آید،
اوشما را می‌شناسد و شما او را نخواهید شناخت،‌ از تک‌تک‌ شما عیب‌جویی‌ خواهد کرد؛ چرا که‌ او زنازاده‌ای‌ بیش‌ نیست‌. (۱۷)
نتیجه اینکه خروج سفیانی‌ واضح‌ترین‌، محکم‌ترین‌ و قابل‌ اعتمادترین‌ نشانه‌ در روایات‌ است‌ و قول‌ به‌ حتمی‌ بودن‌ سفیانی‌ در میان‌ نشانه‌ها مستدل‌ و مورد قبول‌ همه‌ است‌.
منابع:
1- بحارالانوار ج‌52، ص‌337
الزام‌الناصب‌ ج‌2، ص‌159
تاریخ‌ مابعدالظهور ص‌137
2- الارشادشیخ‌مفید،ج‌2،ص‌37
تاریخ‌ مابعدالظهور ،
3 - الممهدون‌ للمهدی‌(ع‌)، ص‌40.
4 - تاریخ‌ مابعدالظهور، ص‌137.
5 - السفیانی‌ محمدفقیه‌، ص‌118.
6 - الغیبة‌نعمانی‌، ص‌202.
7 - الغیبة‌نعمانی ‌، ص‌178.
8 - الغیبة‌نعمانی، ص‌171
اعلام‌الوری‌، ص‌429
بحارالانوار،ج‌52، ص‌232.
9 - «حرستا» در اکثر نسخه ها‌.
10- الغیبة‌ نعمانی‌، 206؛
الغیبة‌ شیخ‌ طوسی‌، ص‌ 277
بحارالانوار ج52، ص‌253.
11 - سوره‌ مریم‌
12 - بشارة‌الاسلام‌، ص‌21
یوم‌الخلاص‌، کامل‌ سلیمان‌ ص‌293.
13 - تاریخ‌ بعدالظهور، ص‌167-165.
14 - کمال‌الدین‌ شیخ‌ صدوق‌، ص‌651
بشارة‌الاسلام‌، ص‌46.
15 - الغیبة‌ نعمانی‌، ص‌187
بحارالانوار، ج‌52، ص‌238.
16 - سورة‌ سبأ
17 - الغیبة‌ شیخ‌ طوسی‌، ص‌273
بحارالانوار، ج‌52، ص‌251
بشارة‌الاسلام‌ ص‌124

+ نوشته شده در  جمعه ششم اردیبهشت ۱۳۹۸ساعت 6:18  توسط سیدعلی اصغرمرادی زاده  |