فرزندان ام البنین عبارتند از:
عباس، عبدالله، جعفر و عثمان که هر چهارتای آنان در کربلا در رکاب امام حسین (علیه السلام) به شهادت رسیدند.(1)
ام البنین در واقعه کربلا حضور نداشت. هنگامی که کاروان اسیران کربلا وارد مدینه شد، وقتی بشیر خبر شهادت فرزندانش را به او داد؛ اما او از سرنوشت امام حسین (علیه السلام) پرسید. ام البنین وقتی خبر شهادت چهار فرزندش و امام حسین (علیه السلام) را شنید، گفت:‌ «ای کاش فرزندانم و تمامی آنچه در زمین است فدای حسین می‌شد و او زنده می‌ماند.»
این سخنِ ایشان نشانه ارادت، محبت و دلدادگی عمیق او به اهل بیت و امام حسین (علیهم السلام) است.(2)
ام البنین پس از باخبر شدن از شهادت فرزندانش، هر روز با نوه‌اش عبیدالله فرزند عباس به قبرستان بقیع می‌رفت و در آنجا اشعاری که خود سروده بود، می‌خواند و می‌گریست. اهل مدینه گرد او جمع می‌شدند و همراه او گریه می‌کردند، حتی گفته‌‌ شده که مروان بن حکم یکی از حاکمان مدینه، نیز با آنان همراه می‌شد.(3)
بخشی از اشعار ام البنین در رثای حضرت عباس رامحضرشماتقدیم می نمایم:
ای چشمی که در کربلا بودی و آن منظره ای که عباس من، شیر بچه من، حمله می کرد می دیدی و دیده ای!
ای مردمی که آنجا حاضر بوده اید! برای من داستانی نقل کرده اند، نمی دانم این داستان راست است یا نه؟ ...
به من گفته اند که اولا دستهای پسرت بریده شد، بعد در حالی که فرزند تو دست در بدن نداشت یک مرد لعین ناکس آمد و عمودی آهنین بر فرق او زد.
وای بر من که می گویند بر سر شیر بچه ام عمود آهنین فرود آمد.
عباس جانم! فرزند عزیزم! من خودم می دانم که اگر دست در بدن داشتی هیچ کس جرات نزدیک شدن به تو را نمی کرد.(4)

1 - مقاتل الطالبیین (اصفهانی): ص۸۲ -۸۴؛ عمدة الطالب: ص۳۵۶؛ اعلام النساء (حسّون): ص۴۹۶.
2 - اعلام النساء: ص۴۹۶-۴۹۷؛ و ریاحین الشریعه: ج۳، ص۲۹۳.
3 - مقاتل الطالبیین (اصفهانی): ص۸۵.
4 - کتاب: «مجموعه آثار»، جلد 17.

+ نوشته شده در  جمعه سوم اسفند ۱۳۹۷ساعت 5:55  توسط سیدعلی اصغرمرادی زاده  |