حضرت زینب (سلام الله علیها ) «عابده آل علی» است.عبادت و شب زنده‌داری حضرت حتی در شب دهم و یازدهم محرم، ترک نشد.
فاطمه دختر امام حسین (علیه السلام) می‌گوید:
«عمه ام زینب در تمام شب عاشورا در محراب خویش ایستاده و به پروردگار خویش استغاثه می کرد.»
امام حسین (علیه السلام) در روز عاشورا هنگام وداع، به خواهرش فرمود:
«خواهرم! مرا در نمازهای شب، فراموش نکن.»(1)
حضرت زینب(سلام الله علیها) ام المصائب است. آن قدر صبر کرد که صبر هم پیش او کم آورد.
نمونه ای از آن در روز عاشورا، هنگام دیدن پیکر خونین برادرش چنین گفت:
«اللهمَّ تَقبَّل مِنّا هذَا القُربان!» خدایا این قربانی را از ما بپذیر!(2)

حضرت زینب (سلام الله علیها) به امام حسین (علیه السلام)خیلی علاقه داشت.
علامه جزایری در کتاب ( الخصائص الزینبیه می‌نویسد:
وقتی که حضرت زینب شیرخوار و در گهواره بود، هرگاه برادرش حسین (علیه السلام) از نظر او غایب می‌شد، گریه می‌کرد و بی قراری می‌نمود.
هنگامی که دیده‌اش به جمال دل آرای حسین (علیه السلام) می‌افتاد، خوشحال و خندان می‌شد. وقتی که بزرگ شد، هنگام نماز قبل از اقامه، نخست به چهره حسین (علیه السلام) نگاه می‌کرد و بعد نماز می‌خواند.(3)
حضرت زینب(سلام الله علیها) پس از بازگشت به مدینه، ساکت ننشست. او با فریادش مردم مدینه را بر ضد حکومت یزید شوراند. حاکم مدینه در پی تبعید حضرت زینب (علیه السلام) برآمد.
(بنابر مشهور) به نوشته برخی حضرت به شام سفر نمود و در همان جا درگذشت. (4)

1 - ریاحین الشریعة: ج۳، ص۶۲.
2 - خاتون دوسرا (فیض الاسلام): ص۱۸۵.
3 - بحارالانوار: ج ۴۵، ص۱۱۷.
4 - الخصائص الزینبیه و الطراز المذهب فی أحوال سیدتنا زینب علیها السلام: ج1، ص73.

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و چهارم دی ۱۳۹۷ساعت 6:6  توسط سیدعلی اصغرمرادی زاده  |