ولی نعمتمون آقا امام رضا(عليه السلام)فرمودند:

كسى كه به زبان استغفار كند و در دل پشيمان نباشد خود را مسخره كرده است.(۱)
استغفار و توبه، درجه ی بلند مقامان وانسانهای شایسته است وهر کسی توفیق آن را پیدا نمی کند.
انسان ممکن الخطا است، امکان دارد اسیر شیطان و نفس اماره شود، مومن در توبه کردن تاخیر نمی نماید وفورا استغفار می کند ؛ البته صرف استغفار فایده ای ندارد و باید استغفار با شرائط انجام شود؛ طبق روایات دین مبین ،کسی که می خواهد توبه کند، باید واقعا از کردار وگناهش پشیمان باشد، تصمیم بر ترک واقعی گناه برای همیشه بگیرد،اگر حق اللهی را فوت کرده باید جبران نماید واگر حق الناسی را ضایع کرده باید جبران نماید ،فرقی نمی کند مالی باشد یا غیر مالی .
باتوجه به شرائط فوق، اگر کسی توبه کند قبول می شود .در غیر این صورت اگر قرار باشد صرف لقلقه ی زبان باشد ورعایت شرایط نباشد، استغفار او به درد نمی خورد وفقط خودش را خسته و مسخره کرده است.
(۱) تحرير المواعظ العددية،ص470

+ نوشته شده در  شنبه نوزدهم آبان ۱۳۹۷ساعت 5:26  توسط سیدعلی اصغرمرادی زاده  |