به آیه شریفه زیر توجه فرمایید:
خداوند در قرآن سوره نور فرموده است : «فَلْيَحْذَرِ الَّذِينَ يُخالِفُونَ عَنْ أَمْرِهِ أَنْ تُصِيبَهُمْ فِتْنَةٌ أَوْ يُصِيبَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ»
مطلبی که از آيه شريفه فهمیده میشود این است که گناه کردن و تخلف از قوانين الهي، عامل بدبختي ، شقاوت ، منشأ آفات و مصيبت هاي بي شمار در دنيا ، موجب خشم الهي و عامل خواري در آخرت مي گردد، حال بحث ما درباره این مطلب است كه چه کار كنيم تا گناه نكنيم؟
برای این مهم باید چند مطلب را درنظرداشته باشیم:
اول: گناه را کامل بشناسيم .
هر گونه كاري كه برخلاف فرمان خدا و پيامبر اكرم (صلّي الله عليه و آله و سلّم) باشد گناه است.
دوم : منشأ گناه را بشناسيم.
منشأگناه ، سه قوه است :
قوه شهويّه: انسان را به افراط در لذت خواهي نفساني، وادارمی کند.
قوهّ غضبيّه: انسان را به ظلم، آزار رساندن و تجاوز، وادار مي كند.
قوهّ وهميّه: تكبر و روح خودخواهي را در انسان زنده مي كند و او را به گناهان بزرگي مبتلا مي سازد.
طبیعی است که نيروي غضب براي دفاع ونیروی شهوت براي بقاي نسل و نیروی وهم براي حفظ عزت لازم است، ولي اگر اين غرايز طغيان كنند، موجب بروز جنايات ويرانگر و انحرافات جنسي و بي عفتي خواهند شد.
نتيجه: اگر بخواهيم وجود خويش را ازگناه ، حفظ كنيم، راهي جز كنترل غرايز و تمايلات نفساني نداریم.

+ نوشته شده در  سه شنبه دهم مهر ۱۳۹۷ساعت 4:55  توسط سیدعلی اصغرمرادی زاده  |