حضرت عباس (علیه السلام) در روز چهارم ماه شعبان سال ۲۶ هجری در مدینه منوره دیده به جهان گشود
کنیه های حضرت، ابوالفضل ، ابوالقریة، ابوالقاسم.
و القاب آن حضرت، قمر بنی هاشم، سقّا، علمدار، العبد الصالح، المواسی الصابر، المحتسب می باشد.(۱)
عمر مبارک حضرت هنگام شهادت ۳۴ سال بود. از این مدت چهارده سال با پدرش امیرالمؤمنین امام علی (علیه‌السلام) و نُه سال با برادرش امام حسن مجتبی (علیه‌السلام) و یازده سال با امام حسین(علیه‌السلام) زیست.(۲)
در روز عاشورا ی سال ۶۱ قمری از طرف دو نفر برای حضرت عباس (علیه السلام) و برادرانش امان نامه آورده شد:
اولی: از طرف عبداللَّه بن ابی‌محل که توسط غلامش ارسال شد (عبداللَّه بن ابى محل، برادرزاده ام‌البنین بوده است.
دومی: امان‌نامه‌ای که شمر خودش ابلاغ کرد.
حضرت عباس و برادرانش (علیهم السلام) هر دو امان نامه را رد کرده و خطاب به شمر گفتند: خدای لعنت کند تو و امان‌نامه‌ات را! (۳)
پس از شهادت همه اصحاب و جوانان بنی هاشم به قصد آوردن آب برای اهل حرم به لشکر عمر‌بن سعد حمله کرد و توانست خود را به فرات برساند.
گزارش کرده اند: عباس (علیه السلام) دو دستش را پر از آب کرد تا بنوشد، اما وقتی آن را به صورت نزدیک کرد آب را رها کرد و با لب تشنه به همراه مشکی پر از آب از فرات بیرون آمد.
در راه برگشت دشمن به حضرت حمله ور شد. حضرت عباس (علیه السلام) در نخلستان با دشمن نبرد می‌کرد و به سمت خیمه‌ها می‌رفت که زید بن ورقاء جهنی (لعنة الله علیه) از پشت نخلی بیرون پرید و ضربه‌ای به دست راستش وارد کرد. عباس (علیه السلام) شمشیر را به دست چپش گرفت و به نبرد با دشمن ادامه داد. حکیم بن طفیل طائی (لعنة الله علیه) که پشت درختی خود را پنهان کرده بود ضربه‌ای به دست چپش وارد کرد و بعد از آن نیز عمودی بر سر حضرت وارد کرد و او را به شهادت رساند.
گزارش کرده‌‌اند که: وقتی عباس (علیه السلام) به شهادت رسید، امام حسین (علیه السلام) بر نعش برادر حاضر شد، به شدت گریه کرد و فرمود: اَلآنَ اِنکَسَرَ ظَهری وَ قَلَّت حیلَتی: اکنون کمرم شکست و چاره‌ام اندک شد.(۴)
امام سجاد (علیه‌السلام)عموی خود عباس (علیه السلام) را چنین توصیف می‌فرماید:
«خداوند عمویم عباس را رحمت کند که ایثار کرد و خود را به سختی افکند و در راه برادرش جانبازی کرد، تا آن‌که دست‌هایش از پیکر جدا گردید. آن‌گاه خداوند به جای آن‌ها دو بال به وی عنایت فرمود که در بهشت همراه فرشتگان پرواز کند؛ همان‌سان که برای جعفر طیار قرار داد.
📚 منابع : ..............
۱ - مقاتل الطالبین: ج۱، ص ۸۹ و 90. / کامل الزیارات: ج۱، ص۴۴۱. / المزار: ج۱، ص۱۲۴. / بطل العلقمى: ج۲، ص۷۰.
۲ - اعیان‌ الشیعه: ج۷، ص۴۲۹3 - الخصال (صدوق): ج۱، ص۶۸. «رَحِمَ اللَّهُ عَمِىَّ الْعَبَّاسَ ....»
۳ - تاریخ طبری: ج۵، ص۴۱۵. / ابصار العین: ج۱، ص۵۸. / الملهوف، ج۱، ص ۱۴۹. / کبریت احمر، ج۱، ص۳۸۶.
۴ - موسوعه بطل العلقمی: ص۱۷۴- ۱۷۸؛ / ترجمه ارشاد (شیخ مفید): ج۱، ص۴۱۱-۴۱۲؛ / مقتل الحسین (ع): ج۲، ص۳۴؛ / مقتل مقرم: ص۲۶۲. و ....

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و نهم شهریور ۱۳۹۷ساعت 5:41  توسط سیدعلی اصغرمرادی زاده  |