سالروز شهادت امام جعفر صادق (علیه السلام) را تسلیت عرض میکنم.
امام درروز جمعه يا دوشنبه، هفدهم ربيع الأوّل يا اوّل رجب، سال 80 يا 83 هجرى قمرى در مدينه منوّره‌ ديده به جهان گشود.
نام ایشان جعفر و كنيه های او ابو عبدالله، ابو اسماعيل، ابو موسى، ابو اسحاق بود.
مادرحضرت فاطمه، معروف به امّ فروه، دختر قاسم بن محمّد بن ابى بكر مى باشد.
حضرت در سنين 34 سالگى، روز دوشنبه، هفتم ذى الحجّه يا ربيع الأوّل، در سال 114 هجرى، پس از شهادت پدر بزرگوارش به منصب امامت و خلافت رسيد و حدود 34 سال امامت و هدايت جامعه اسلامى را بر عهده داشت.
هنگامى كه امام جعفر صادق (عليه السلام) به منصب امامت نايل آمد، در موقعيّت حسّاسى قرار گرفته بود، چون دولت بنى العبّاس تازه روى كار آمده بود و تنها تلاش آن ها استحكام و ثبات پايه هاى حكومت خود بود; و ناچار بودند كه افكار عموم، مخصوصاً سادات بنى الزّهراء را به خود جلب و جذب نمايند.
بر همين اساس امام (عليه السلام) از موقعيّت موجود زمان، به نحو أحسن استفاده نموده و با تشكيل جلسات مختلف در رشته هاى گوناگون علوم و فنون، ابعاد مختلف اسلام و معارف الهى را تبيين و تشريح نمود.
طبق گفته مورّخين و محدّثين: بيش از دوازده هزار شاگرد از اقشار مختلف در جلسات درس و محاضرات آن حضرت شركت نموده و در علوم و فنون مختلف از درياى بى كران علوم حضرتش بهره مى گرفتند.
و چهارصد جلد كتاب از جواب ها و مطالب آن حضرت نوشته شده است، كه به عنوان اصول «أربعمائة» معروف مى باشد.
و بر همين اساس، شيعه به عنوان مذهب جعفرى معروف گرديد.
رهبران و پيشوايان مذاهب چهارگانه اهل سنّت از شاگردان امام جعفر صادق (عليه السلام) بوده اند.
آن حضرت مدّت 15 سال و اندى، هم زمان با جدّ بزرگوارش، امام زين العابدين (عليه السلام); و مدّت 19 سال پس از آن، با پدر بزرگوار خود حضرت باقرالعلوم (عليه السلام); و سپس مدّت 34 سال امامت و زعامت جامعه اسلامى را بر عهده داشت، كه روى هم عمر پربركت آن حضرت را 68 سال گفته اند.
بنابر روایتی از کتاب کافی، هنگامی که حسن بن زید والی مکه و مدینه بود، به دستور منصور عباسی، خانه امام صادق (علیه السلام) را آتش زد. در این آتش‌سوزی در و دهلیز خانه امام (ع) در آتش سوخت و امام (ع) در حالی که از میان آتش عبور می‌کرد (بدون اینکه آتش حضرت را بسوزاند)، از خانه خارج شد و فرمود:
من فرزند اَعراق الثَّرَی (لقب حضرت اسماعیل) هستم. من فرزند ابراهیم خلیل الله هستم. [کافی: ج۱، ص۴۷۲.]
بنابر مشهور، آن حضرت، روز دوشنبه 25 شوّال، سال 148 هجرى قمرى، به دستور منصور دوانیقی و در اثر مسمومیت به شهادت رسید.
پيكر مقدّس آن حضرت، در مدينه منوّره، در قبرستان بقيع، در جوار مرقد شريف و مطهّر عمو و جدّ و پدر بزرگوارش به خاك سپرده شد.
معرفی منابع برای مطالعه ی بیشتر:
الارشاد (مفید): ج۲، ص۱۸۰. / اصول كافى: ج 1. / تهذيب الأحكام: ج 6 / اعيان الشّيعة: ج 1 / مستدرك الوسائل: ج 6 / بحارالأنوار: ج 47 و 88

+ نوشته شده در  دوشنبه هجدهم تیر ۱۳۹۷ساعت 0:6  توسط سیدعلی اصغرمرادی زاده  |