چهره ات یاد آور پیغمبر است
نام زیبایت علی اکبر است
یک جوان و این همه قدر و جلال
جلوه کرده پنج تن در یک جمال
حضرت علی اکبر در یازدهم شعبان، سال43 قمری در مدینه منوره دیده به جهان گشود.(1)
پدر گرامی اش امام حسین بن علی بن ابی طالب (علیهما السلام) و مادر محترمه اش لیلی بنت ابی مرّه بن عروه بن مسعود ثقفی است.(2)
حضرت جوانی خوش چهره، زیبا، خوش زبان و دلیر بود و از جهت سیرت و خلق و خوی و صباحت رخسار، شبیه ترین مردم به پیامبر اكرم (صلی الله علیه و آله) بود و شجاعت و رزمندگی را از جدش علی ابن ابی طالب (علیه السلام) به ارث برده و جامع كمالات، محامد و محاسن بود.
مرحوم شیخ جعفر شوشتری در كتاب خصائص الحسینیه نوشته است:
اباعبدالله الحسین (علیه السلام) هنگامی كه علی اكبر را به میدان می فرستاد، به لشکر خطاب كرد و فرمود:
«ای قوم، شما شاهد باشید، جوانی را به میدان می فرستم، كه شبیه ترین مردم از نظر خلق و خوی و منطق به رسول الله (ص) است بدانید هر زمان ما دلمان برای رسول الله (صلی الله علیه و آله) تنگ می شد نگاه به وجه این پسر می كردیم»
وی در مكتب جدش امام علی بن ابی طالب (علیه السلام) و در دامن مهرانگیز پدرش امام حسین (علیه السلام) در مدینه و كوفه تربیت و رشد و كمال یافت.
امام حسین (علیه السلام) در تربیت وی و آموزش قرآن ومعارف اسلامی و اطلاعات سیاسی و اجتماعی به آن جناب تلاش بلیغی به عمل آورد و از وی یك انسان كامل و نمونه ساخت و شگفتی همگان، از جمله دشمنانشان را بر انگیخت.
علی اكبر (علیه السلام) درنبرد روز عاشورا دویست تن از سپاه عمر سعد را در دو مرحله به هلاكت رسانید و سرانجام مرّه بن منقذ عبدی بر فرق مباركش ضربتی زد و او را به شدت زخمی نمود. آن گاه سایر دشمنان، جرأت و جسارت پیدا كرده و به آن حضرت هجوم آوردند و وی را آماج تیغ شمشیر و نوك نیزه ها نمودند و مظلومانه به شهادتش رسانیدند.
امام حسین (علیه السلام) در شهادتش بسیار اندوهناك و متأثر گردید و در فراقش فراوان گریست و هنگامی كه سر خونین اش را در بغل گرفت، فرمود: «ولدی علی! عَلَی الدّنیا بعدك العفا». (فرزندم علی ،دیگر بعد از تو اف بر این دنیا)(3)
در مورد سنّ شریف حضرت هنگام شهادت، اختلاف است. برخی می گویند هجده ساله بوده، برخی نوزده ساله و برخی بیست و پنج ساله و عده ای هم حضرت را بیست و هشت ساله گفته اند.(4)
منابع:
1 - مستدرك سفینه البحار (علی نمازی)، ج 5، ص 388.
2 - أعلام النّساء المؤمنات (محمد حسون و امّ علی مشكور)، ص 126؛ مقاتل الطالبین (ابوالفرج اصفهانی)، ص 52.
3 - منتهی الآمال، ج 1، ص 375.
4 - الارشاد، ص 458
+ نوشته شده در شنبه هشتم اردیبهشت ۱۳۹۷ساعت 8:11 توسط سیدعلی اصغرمرادی زاده
|
