هنگام ولادت او، پیامبر(صلی الله علیه و آله) او را بوسید و فرمود: «حاضران امّتم، غایبان را از کرامت این دخترم زینب آگاه کنند؛ همانا او مانند جدهاش خدیجه است.»(1)
بر اساس روایات متعدد، نامگذاری حضرت زینب (علیها السلام)، توسط پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله) صورت گرفت. گفته شده است که جبرییل از سوی خداوند این نام را به پیامبر (صلی الله علیه و آله) رسانده است.(2)
سخنان و خطبههای حضرت در کوفه و همچنین در دربار یزید، که همراه با استدلال به آیات قرآن بود، بیانگر دانش او است. و همچنین سخنوری حضرت برای شنوندگان یادآور خطبههای پدرش امیرالمؤمنین (علیه السلام) بوده است.(3)
حضرت احادیثی از مادرش حضرت زهرا (علیها السلام) نقل کرده است - محمّد بن عمرو، عطاء بن سائب، فاطمه بنت الحسین از حضرت حدیث نقل کردهاند.(4)
حضرت زینب (سلام الله علیها) هنگام حضور امیرالمؤمنین (علیه السلام) در کوفه برای زنان کوفه تفسیر قرآن ارائه میداد.(5)
حضرت بخاطر عبادت و شب زنده داری و تهجّدهایش ملقّب به «عابده آل علی» شد.
شب زندهداری حضرت حتی در شب دهم و یازدهم محرم، ترک نشد.
فاطمه دختر امام حسین (علیه السلام) میگوید: «عمه ام زینب در تمام شب عاشورا در محراب خویش ایستاده و به پروردگار خویش استغاثه می کرد.»
امام حسین (علیه السلام) در روز عاشورا هنگام وداع، به خواهرش فرمود:
«خواهرم! مرا در نمازهای شب، فراموش نکن.»(6)
در روز عاشورا، هنگام دیدن پیکر خونین برادرش چنین گفت:
«اللهمَّ تَقبَّل مِنّا هذَا القُربان!» خدایا این قربانی را از ما بپذیر!(7)
حضرت زینب (علیها السلام) بارها جان امام سجّاد (علیه السلام) را از مرگ نجات داد؛ از جمله در مجلس ابن زیاد، هنگامی که ابن زیاد، دستور کشتن امام را صادر کرد. حضرت زینب (علیها السلام) دست در گردن فرزند برادر انداخت و فرمود: «تا زندهام، نخواهم گذاشت او را بکشید.».(8)
علاقه ویژه زینب (علیها السلام) به امام حسین (علیه السلام): علامه جزایری در کتاب (الخصائص الزینبیه) مینویسد: وقتی که حضرت زینب (علیها السلام) شیرخوار و در گهواره بود، هرگاه برادرش حسین (علیه السلام) از نظر او غایب میشد، گریه میکرد و بی قراری مینمود.
هنگامی که دیدهاش به جمال دل آرای حسین (علیه السلام) میافتاد، خوشحال و خندان میشد. وقتی که بزرگ شد، هنگام نماز قبل از اقامه، نخست به چهره حسین (علیه السلام) نگاه میکرد و بعد نماز میخواند.(9)
آن حضرت پس از بازگشت به مدینه، ساکت ننشست. او با فریادش مردم مدینه را بر ضد حکومت یزید شوراند. حاکم مدینه در پی تبعید حضرت زینب (علیه السلام) برآمد.
(بنابر مشهور) به نوشته برخی حضرت به شام سفر نمود و در همان جا درگذشت. برخی دیگر گفتهاند: حضرت به مصر هجرت نمود و در تاریخ پانزدهم رجب سال 62 هجری درگذشت.(10)
منابع:
1 - الخصائص الزینبیة (جزائری) : ص۴۴.
2 - السیده زینب (تالیف: شریف القرشی): ص ۳۹.
3 - الاحتجاج، (طبرسی): ج۲، ص ۱۰۹.
4 - اعلام النساء:، ج۲، ص۹1-۹۷.
5 - ریاحین الشریعة: ج۳، ص۵۷.
6- زینب الکبری بنت الامام ،( جعفر النقدی): ص۶۱. - ریاحین الشریعة: ج۳، ص۶۲.
7 - خاتون دوسرا، (فیض الاسلام): ص۱۸۵.
8 - بحارالانوار: ج ۴۵، ص۱۱۷.
9 - الخصائص الزینبیه و الطراز المذهب فی أحوال سیدتنا زینب علیها السلام: ج1، ص73.
10 - لهوف: ص 218؛ مقتل الحسین (مقرم): ص 324؛ ارشاد: ج2، ص 144؛ بحار الانوار: ج 45، ص 117
+ نوشته شده در سه شنبه چهاردهم فروردین ۱۳۹۷ساعت 9:22 توسط سیدعلی اصغرمرادی زاده
|
