آیه مباهله:

فَمَنْ حَاجَّكَ فِیهِ مِن بَعْدِ مَا جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْا نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَ أَبْنَاءَكُمْ وَ نِسَاءَنَا وَ نِسَاءَكُمْ وَ أَنفُسَنَا وَ أَنفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَل‌لَّعْنَتَ اللَّـهِ عَلَی الْكَاذِبِینَ(آیه ۶۱ سوره آل عمران)

مباهله :

یعنی یکدیگر را لعن و نفرین کردن. (الجوهری، الصحاح)

«بَهَلَهُ اللهُ» یعنی خدا او را لعنت نماید و از رحمت خویش دور کند.

(الزمخشری، محمود، الکشاف، ج۱، ص۳۶۸)

مباهله عملی است برای اثبات حقانیت که در آن دو طرفی که ادعای حقانیت دارند برای همدیگر تقاضای لعن و نفرین الهی می‌کنند تا کسی که حق نیست دچار لعن و نفرین الهی شود.

این واژه در تاریخ اسلام به ماجرایی اشاره دارد که طی آن،پیامبر اسلام(ص) پس از مناظره با مسیحیانِ نجران، پیشنهاد مباهله داد و آنان پذیرفتند؛ ولی در روز موعود از این کار خودداری کردند.

بنابر اعتقادات شیعی، جریان مباهله پیامبر(ص) نه تنها نشانگر حقانیت اصل دعوت پیامبر(ص) است، بلکه بر فضیلت ویژه همراهان او در این ماجرا دلالت می‌کند چنانچه امام علی(ع) را به منزلۀ جان پیامبر معرفی می‌کند.
واقعه مباهله در روز ۲۴ ذی‌الحجه، سال نهم هجری، روی داد.

+ نوشته شده در  شنبه بیست و پنجم شهریور ۱۳۹۶ساعت 9:1  توسط سیدعلی اصغرمرادی زاده  |