|
سينه زني و زنجير زني عملي است كه براي تعظيم شعائر الهي و شركت در غم و اندوه مصيبت سيد الشهدا(ع) صورتي ميگيرد. سينه زني از مراسم سنتي عزاداري براي سيد الشهدا(ع) و ديگر ائمه مظلوم است كه با نوحه خواني و با آهنگ خاصي بر سر و سينه زدن همراه است. اصل اين سنت به ويژه در ميان عرب ها رواج داشته و بعدها به صورت موجود در آمده است. اين امر در دوران صفويه توسعه يافت و در عصر قاجاريه بيشتر رواج پيدا كرد. (1) اكنون نيز به اين شيوه اجرا مي شود. اصل عزاداري و نوحه خواني خصوصاً بعد از حادثه جانگداز كربلا، همواره مورد تأكيد و سفارش بسيار امامان معصوم(ع) بوده است. امام باقر(ع) به كساني كه روز عاشورا نمي توانند به زيارت امام حسين(ع) بروند، دستور مي دهد: بر حسين ندبه و عزاداري و گريه كنند. به اهل خانه خود دستور دهند بر او بگريند. با اظهار گريه و ناله بر حسين مراسم عزاداري بر پا كنند و يكديگر را با گريه و تسليت گويي در سوگ حسين در خانه ها ملاقات كنند. (2) اما استفاده از ابزار خاصي نظير زنجير، طبل، بر پا داشتن عَلَم، بعد ها متداول گشت و اكنون به عنوان عزاداري سنّتي جايگاه خاصي نزد شيعيان دارد، در عين حال همان طور كه زنان و برخي از مردان در عزاي نزديك ترين افراد خود، به سر و صورت يا به سينه و روي زانوي خود مي زنند، در عزاي امام حسين(ع) نيز به همان صورت و يا به صورت منظم و به شكل هيأت هاي عزاداري مرسوم شده است. البته در مورد زنجير زني بايد گفت: مطلب دقيقي در كتاب هاي اصلي تاريخي در مورد فلسفه و تاريخ آن پيدا نشد. بنا به نقلي اين شيوه عزاداري مربوط به ايران قبل از اسلام و در رساي مرگ سياوش انجام مي شد كه در اين مراسم مردان خود را با زنجير مي زدند و زنان بر سر خود خاك و كاه مي ريختند. بعد از ظهور اسلام اين شيوه مرسوم و سنتي عزاداري براي حضرت اباعبدالله(ع) به كار رفت و براي سوگواري واقعه عاشورا انجام شد. بنا بر نقل ديگر "زنجير زني"، از هندوستان و پاكستان به ايران آمده است.
2و1. فرهنگ عاشورا،جواد محدثي
+ نوشته شده در شنبه بیست و دوم آبان ۱۳۹۵ساعت 8:8 توسط سیدعلی اصغرمرادی زاده
|
|
درباره وبلاگ 
|
