در حادثه ی کربلا با سه نمونه شخصیت روبرو میشویم.
اول: امام حسین (علیه السلام)
حاضر نیست تسلیمِ حرفِ زور شود، تا آخر میایستد.
خودش و فرزندانش کشته میشوند، هزینه انتخابش را میدهد و به چیزی که نمیخواهد تن نمیدهد.
از آب میگذرد، از آبرو نه.
دوم: یزید
همه را تسلیم میخواهد، مخالف را تحمل نمیکند.
سرِ حرفش میایستد، نوه پیغمبر را سر میٔبرد.
بی آبرویی را به جان میخرد تا به چیزی که میخواهد برسد.
سوم: عمرِ سعد
به روایتِ تاریخ تا روز ٨ محرّم در تردید است.
هم خدا را میخواهد هم خرما، هم دنیا را میخواهد هم آخرت.هم میخواهد حسین (ع) را راضی کند هم یزید را.هم اماراتِ ری را میخواهد، هم احترامِ مردم را، نه حاضر است از قدرت بگذرد، نه از خوشنامی.
هم آب میخواهد هم آبرو، دستِ آخر اما عمرِ سعد تنها کسی است که به هیچکدام از چیزهایی که میخواهد نمیرسدنه سهمی از قدرت میبرد نه از خوشنامی.
ما باید در زندگی مثل امام حسین ویارانش باشیم ازآنها همواره درس بگیریم ، تسلیم حرف زور نشویم واز تهدیدات دشمن نترسیم، همواره به خدا توکل کرده وازاویاری بطلبیم و همیشه راضی به رضا وقضای او باشیم.
+ نوشته شده در یکشنبه سی و یکم شهریور ۱۳۹۸ساعت 9:20 توسط سیدعلی اصغرمرادی زاده
|
